Here Is My Paradise

 


شاید خوانده باشید و شاید ده‌ها بار. اما باز هم بخوانید

و ببینید آدمی مانند برتولت برشت به سادگی بزرگ نمی‌شود

چون چشمی دارد که دورها و دیرها را می‌بیند.

اگر از درد می‌گوید درد حقیر امروزی نیست.


دختر کوچولوی صاحبخانه از آقای کی پرسید:

اگر کوسه ها آدم بودند، با ماهی های کوچولو مهربانتر می‌شدند؟

 آقای کی گفت: البته! اگر کوسه ها آدم بودند،

 توی دریا برای ماهی‌ها جعبه های محکمی می‌ساختند،

 همه جور خوراکی توی آن می‌گذاشتند،

 مواظب بودند که همیشه پر آب باشد.

هوای بهداشت ماهی‌های کوچولو را هم داشتند.

برای آنکه هیچوقت دل ماهی کوچولو نگیرد،

 گاهگاه مهمانی‌های بزرگ برپا می‌کردند،

 چون که گوشت ماهی شاد از ماهی دلگیر لذیذتر است!

برای ماهی‌ها مدرسه می‌ساختند

 و به آنها یاد می‌دادند

 که چه جوری به طرف دهان کوسه شنا کنند

 درس اصلی ماهی‌ها اخلاق بود

 به آنها می‌قبولاندند

 که زیباترین و باشکوه‌ترین کار برای یک ماهی این است

 که خودش را در نهایت خوشوقتی تقدیم یک کوسه کند

 به ماهی کوچولو یاد می‌دادند که چطور به کوسه‌ها معتقد باشند

 و چه‌جوری خود را برای یک آینده زیبا مهیا کنند

 آینده‌یی که فقط از راه اطاعت به دست می‌آید

 اگر کوسه‌ها آدم بودند،

 در قلمروشان البته هنر هم وجود داشت:

از دندان کوسه تصاویر زیبا و رنگارنگی می‌کشیدند،

 ته دریا نمایشنامه به روی صحنه می‌آوردند که در آن ماهی کوچولوهای قهرمان

 شاد و شنگول به دهان کوسه‌ها شیرجه می‌رفتند.

همراه نمایش، آهنگهای مسحور کننده‌یی هم می‌نواختند که بی‌اختیار

 ماهی‌های کوچولو را به طرف دهان کوسه‌ها می‌کشاند.

در آنجا بی‌تردید مذهبی هم وجود داشت

 که به ماهی‌ها می‌آموخت


 زندگی واقعی در شکم کوسه‌ها آغاز می‌شود


 

نوشته شده در ۱۳۸٩/٦/٥ساعت ٦:٤۸ ‎ب.ظ توسط Meghzip نظرات () |

Design By : Night Melody